Papae!

Seneca, De otio

10.00 6.00

Tempus: 31’ 55” (8 partes)

Gradus:

Descriptio

Lucius Annaeus Seneca philosophus primo saeculo floruit p. Chr. n.

De otio unus est, ex XII libris quibus Senecae Dialogorum libri constant, et ad nos pervenit orbatus capitis ac postremae partis.

Quamvis dialogi inscribantur, hii opusculi non sunt – plerumque – colloquia inter duos homines, sed potius principia philosophica ab ipso auctore exposita. Singuli libri singulum argumentum tractant, de quo Seneca suam sententiam exponit, quae plerumque e scholis philosophicis Graeciis deducitur et aptatur, scilicet ex Epicuro, ex schola cynica stoicaque.

In dialogo De otio, amico Sereno dicato, demonstrat Seneca non solum concessum, verum etiam bonum esse a negotiis secedere. Quae beneficia insunt in vita otiosa, quibus per negotia occupatis non potest frui? Quid vero est discrimen inter otium ab Epicuro, et otium a Stoicis praeceptum?

Dialogorum textus inveniri potest apud Perseus Digital Library. In recitatione, secuta sum editionem Johannis W. Basore, Heineman, Londinii et Novi Eboraci 1928, paucis locis mutatis.

Modi musici quos in initio et in fine recitationis adiunxi e carmine excerpti sunt c. t. Venus’ Birds a Johanne Bennet composito (1575-1614) at ab Andrea Scholl sibilato.

 

Seneca, Dialogorum libri XII:

  • De providentia
  • De constantia sapientis
  • De ira (in tribus libris)
  • Consolatio ad Marciam
  • De vita beata
  • De otio
  • De tranquillitate animi
  • De brevitate vitae
  • Consolatio ad Polybium
  • Consolatio ad Helviam matrem