Papae!

Seneca, De providentia

14.00 10.00

Tempus: 1h 02’ (6 partes)

Gradus:

Descriptio

Lucius Annaeus Seneca philosophus primo saeculo floruit p. Chr. n.

De providentia unus est, ex XII libris quibus Senecae Dialogorum libri constant.

Quamvis dialogi inscribantur, hii opusculi non sunt – plerumque – colloquia inter duos homines, sed potius principia philosophica ab ipso auctore exposita. Singuli libri singulum argumentum tractant, de quo Seneca suam sententiam exponit, quae plerumque e scholis philosophicis Graeciis deducitur et aptatur, scilicet ex Epicuro, ex schola cynica stoicaque.

In dialogo De providentia, amico Lucilio dicato, quaestio agitatur “quare aliqua incommoda bonis viris accidant, cum providentia sit”: si ergo dii extant, quibus res humanae compertae sunt, cur illis qui boni sunt ac honesti sunt res adversae patiendae?

Dialogorum textus inveniri potest apud Perseus Digital Library. In recitatione, secuta sum editionem Johannis W. Basore, Heineman, Londinii et Novi Eboraci 1928, paucis locis mutatis.

Modi musici quos in initio et in fine recitationis adiunxi e carmine excerpti sunt c. t. Venus’ Birds a Johanne Bennet composito (1575-1614) at ab Andrea Scholl sibilato.

 

Seneca, Dialogorum libri XII:

  • De providentia
  • De constantia sapientis
  • De ira (in tribus libris)
  • Consolatio ad Marciam
  • De vita beata
  • De otio
  • De tranquillitate animi
  • De brevitate vitae
  • Consolatio ad Polybium
  • Consolatio ad Helviam matrem